icon
icon
icon
icon

Teologia moralna. Definicja.Przedmiot. Metoda

 

                        Ks.  Ireneusz Mroczkowski, Teologia moralna.Definicja. Przedmiot. Metoda, Płocki Instytut                                      Wydawniczy: Płock 2011, ss. 79. 

                        Adres Wydawcy: Pl. Narutowicza 3; 09-400 Płock.

                        Tel. 024/262 68 44; e-mail: piw@plock.home.pl

 

         W niewielkiej książce autor prezentuje definicję, przedmiot i  metodę katolickiej teologii moralnej, nazywanej także etyką chrześcijańską. Nie jest to pierwsza tego typu praca po Soborze Watykańskim II w Polsce, ale na pewno  uwzględniająca postulaty  Katechizmu Kościoła Katolickiego i  encykliki Jana Pawła II "Veritatis splendor".
 
Poniżej Spis treści oraz Wstęp 

              

                                  SPIS  TREŚCI 

1. Teologia moralna jako nauka o moralności chrześcijańskiej

1.1 Historyczna refleksja metodologiczna

1.2 Definicja teologii moralnej

1.3 Teologia moralna jako nauka teologiczna

1.4 Teologia moralna a etyka

1.5 Teologia moralna i wspólnota Kościoła

2. Przedmiot materialny i formalny teologii moralnej

2.1 Przedmiot materialny teologii moralnej

2.2 Przedmiot formalny teologii moralnej

3. Źródła teologii moralnej

3.1 Pismo Święte

3.2 Doświadczenie moralne

3.3 Poznanie rozumowe

4. Metoda  teologii moralnej

4.1 Odkrywanie mocy moralnej w wierze

4.2 Poznanie  wartości i nadzieja chrześcijańska

4.3  Chrześcijańska powinność moralna a miłość


                                                               WSTĘP         

                             

      Chrześcijańska  refleksja  o  dobru i złu  ludzkiego  postępowania    dokonywała się w trzech kontekstach: 1/ inspirowała  się przykładem i  nauką   Jezusa  Chrystusa; 2/ miała miejsce w Kościele jako wspólnocie Ludu Bożego;     3/ toczyła  się w  nieustannym  dialogu z kulturą  etyczno-społeczną danej  epoki. Dlatego  w  refleksji  moralnej Kościoła odwoływano  się  do  Biblii,  liczono  się z  opiniami  tych, którzy  stali  na  czele  wspólnot  kościelnych oraz korzystano z etycznych   formuł  opisujących i  wyjaśniających  zasady  moralne.   Nieustanny  dialog między   biblijno-religijnym pojmowaniem  dobra  i zła a  etyką   filozoficzną  dokonywał  się  nie  tylko   na  kartach podręczników,  ale  przede wszystkim w  życiu  wspólnoty Kościoła,  uczestniczącej zawsze  w dialogu  kultur i tworzeniu  cywilizacji.

             Kiedy  chcemy zdefiniować  istotę i   zadania  katolickiej   teologii moralnej na  początku trzeciego  tysiąclecia  chrześcijaństwa,  istotne  jest tak samo zachowanie  jej  tożsamości  poprzez  właściwe  wykorzystanie biblijno-teologicznych   źródeł  tej nauki,  jak i  utrzymanie zdolności  do   rozmowy  o dobru  i złu ze wszystkimi, którzy poszukują  sensu  życia. Chrześcijańskie przesłanie  o wierzeBoga, który  jest  miłością” (por. 1 J 4, 16)  wspiera  wszystkie wysiłki w  obronie   godności człowieka  w  globalizującym  się  świecie. „Chrześcijanie  są  przekonani, że  w Biblii można  znaleźć  wskazówki i normy do właściwego  działania i  osiągnięcia  pełni  życia”.

                Najważniejszym zadaniem metodologicznym w tworzeniu  takiej  teologii moralnej pozostaje  krytyczny  dialog  między  wiarą  i  praktycznym rozumem  etyki,   uwzględniający  tak samo skuteczność  łaski Bożej,  jak i   biologiczne, psychiczne  i  społeczne  uwarunkowania  działania  współczesnego  człowieka. Najtrudniejszym   natomiast zadaniem   metodologicznym  jest   obrona przed  redukcjonistycznym  widzeniem  człowieka  przez  współczesne  nauki  o człowieku, które  tak  samo  podejrzliwie  patrzą  na  biblijną prawdę  moralną,  jak i   zdolność  etyki  do  wypracowania  obiektywnych  wartości,  broniących  godności człowieka.  Świadomi tego byli   teologowie moraliści w Polsce, którzy podejmowali trud odnowy  teologii moralnej po Soborze Watykańskim II:  Stanisław Olejnik,  Stanisław Witek,  Franciszek Greniuk, Jan Kowalski,  Helmut Juros,  Jerzy Bajda, Janusz Nagórny, Paweł Góralczyk.