icon
icon
icon
icon

Proboszcz w Tłuchowie

     W Tłuchowie, wiosce w województwie kujawsko-pomorskim, która jest jednocześnie siedzibą gminy i parafii dziekańskiej, gdzie jest szkoła podstawowa i gimnazjum, a więc typowej wiosce parafialno-gminnej, przyznano już po raz 8. – jak podaje „Gość Płocki” [5/12] - honorowy tytuł Tłuchowianina Roku. Podczas uroczystości wręczono również nagrodę Srebrne Pióro, przynawaną osobom, które promują gminę i parafię na łamach pracy.

      Wpatruję się w zdjęcie pod artykułem, na którym przedstawiono Laureatów. Bije z nich duma, szlachetność i skromność. Starszy, siwy Pan, Kobieta w średnim wieku, oboje zachowują się godniej niż niejeden laureat Oscara. On trzyma w ręku kwiaty i statuetkę, ona patrzy z serdecznym uśmiechem na tych, którzy ich wyróżnili. Co za cudowne zdjęcie. Oddaje piękno ludzi, którzy tworzą małe ojczyzny. Ile tam pracy cichej, społecznej, opartej na chrześcijańskich wartościach, ile wysiłku, aby gminno – parafialna osada tworzyła prawdziwą wspólnotę, nie wstydzącą się tradycji, ale też z odwagą patrzacą w przyszłość. Jaki mądry sposób promocji wartości, pozytywnego myślenia, ucieczki od narzekania, polskiej zazdrości i zawiści.

         Zapytacie, co ma do tego Proboszcz? Na zdjęciu stoi w środku, między laureatami, pół twarzy zasłaniają mu kwiaty, które trzyma w ręku T. Woźnicki, Tłuchowianian Roku 2012. Piękna kompozycja. Proboszcz z Tłuchowa, ks. A. Zakrzewski, był pomysłodawcą nagrody Tłuchowianian Roku, zmobilizował miejscowych obywateli, pomógł napisać statut. On też funduje corocznie nagrodę Srebre Pióro dla dziennikarza, który promuje Tłuchów.

     Przypominają się czasy wielkich proboszczów społeczników, którzy byli świadkami Ewangelii i wielkimi patriotami lokalnymi. Niektórym się wydaje, że czasy te minęły bezpowrotnie, inni chętnie podpowiadają Kościołowi zamknięcie się w zakrystii. Sprawami społecznymi i kulturowymi zajmują się władze rządowe lub samorządowe. Owszem, wieloma tak, ale pozostało jeszcze co nieco. Proboszcz z Tłuchowa pokazuje niektóre z nich, pokazuje też sposób obecności Kościoła w zmieniającym się świecie. Gratuluję, Andrzeju.

10. 02. 2012.